Thursday, June 3, 2010

                       
                          ദുഃഖം
ആകാശത്തിന്റെ ദുഃഖം
മഴത്തുള്ളികളായി
മണ്ണിലേക്ക്.....
ഭുമിയുടെ വേദന ഉറവ പൊട്ടി
മണ്ണിലൂടെ    നദിയായി....കടലായി....
എന്റെ അഴല്‍ തിന്നു തീര്‍ക്കുന്ന
തൂലികയ്ക്കു
ഒരു തുള്ളി കണ്ണീര്‍ പോലും
സ്വന്തമായില്ലല്ലോ  
എന്ന ദുഃഖം എന്നെ
                                      കരയിക്കുന്നു.....

3 comments:

Ram said...

nice pic. :)

muni said...

Touching lines. Keep writing. :)

Anonymous said...

thuulika than kannuneer allayo sahridhayan thann kannill ninnu pozhiyunnathu...